Blog
Grondige teksten over managementvragen die in België telkens terugkomen — geschreven voor mensen uit de praktijk, niet voor zoekmachines.
Een vergadering in Brussel begint in het Frans, een collega antwoordt in het Engels om niets op te leggen, en de beslissing vertrekt in drie versies. Niemand koos de taal — en dat is precies het probleem.
Iedereen raadplegen is een sterkte, tot de dag waarop een beslissing uit de vergadering geen auteur meer heeft. Wat overleg dat verheldert onderscheidt van een compromis dat niemand verdedigt.
‘Hij is Vlaming, hij zegt het zoals het is’; ‘zij is Franstalig, je moet het inpakken’. Het cliché klopt soms voor een groep, en bijna nooit voor de persoon tegenover u.
Drie dagen op kantoor voor de enen, één voor de anderen, en nooit dezelfden. Een hybride team verliest niet eerst aan productiviteit: het verliest de informatie die circuleerde zonder dat iemand ze organiseerde.
De zoon of dochter van de oprichter neemt de leiding. De vaste medewerkers kenden hem of haar als stagiair, de oprichter komt nog langs, en elke beslissing wordt vergeleken met ‘wat hij zou gedaan hebben’.
Een team in Brussel, vijftien nationaliteiten, Engels als gemeenschappelijke taal en bijna niemand voor wie het de moedertaal is. Misverstanden komen er niet van de woorden, maar van wat men van een chef verwacht.
